وقتی مخاطب همراه نمی‌شود

یادداشت و نقد کوتاهم بر فیلم فرزند چهارم ساخته وحید موساییان که در صفحه 12 روزنامه ایران روز پنجشنبه دوم شهریور 92 به چاپ رسیده است.

لینک مطلب برای مطالعه:

http://www.iran-newspaper.com/1392/6/28/Iran/5465/Page/12/Iran_5465_12.pdf

 

http://www.iran-newspaper.com/1392/6/28/Iran/5465/Page/12/Index.htm

این هم خود مطلب:

جــدیـدتـرین ساخته وحید موساییان ظاهراً قرار بود فیلمی مستند باشد در حمایت از مردم سومالی به جهت فجایعی که سال گذشته بر آن‌ها رفته بود و به همین دلیل هم فیلم با حمایت کامل و سفارش بنیاد سینمایی فارابی ساخته شد. اما این‌که چرا کارگردان تصمیم گرفته یک مستند را تبدیل به فیلمی بلند و داستانی کند و چگونه توانسته سفارش دهنده را به این تغییر مدیوم راضی سازد بسیار عجیب است. فرزند چهارم می‌توانست به عنوان یک فیلم مستند خوب و قابل دفاع با فیلمبرداری تحسین برانگیز علی محمد قاسمی و نگاه خوب مستند وار وحید موساییان اینک به عنوان یک فیلم قابل دفاع در عرصه سینمای مستند مطرح باشد اما شکل فعلی آن دچار نقایص فراوانی است که یکی از آن‌ها فیلمنامه ضعیف و درهم است که مهمترین نقص آن نیز در شخصیت‌پردازی کاراکترها رخ داده. ضمن این‌که انگیزه سفر دو شخصیت داستان به آفریقا اقناعی نیست و از سوی دیگر معجزه‌ای که در پی گم شدن آن‌ها رخ می‌دهد و اساساً خود موضع گم شدنشان و آن همه بگیر و ببندی که در خصوص مسائل امنیتی از ابتدای داستان و در لحظه ورودشان به مخاطب یاد‌آوری می‌شود از دیگر نقاط ضعف فیلمنامه به حساب می‌آید.

فیلم اگرچه ایده‌ای نوآورانه و قابل ستایش دارد و با وجود این‌که هنوز از یاد ما نرفته که قحطی و خشکسالی چه بلایی بر سر کشور سومالی و مردم آن آورده بود و می‌آورد و در کنار آن اخبار و گزارش‌هایی مستند از زندگی مردم سومالی، چنان تاثیری بر مردم ایران گذاشته بود که کمک‌های مردمی به‌طور مستمر به سوی این کشور ارسال می‌شد و در کنار این‌ها کارگردان نیز موقعیت‌های ویژه‌ای خلق کرده که هر کدام از آن‌ها در صورت پرداخت قوی می‌توانست بر گره داستانی و ایجاد تعلیق بسیار مؤثر باشد، اما نگاه ساده‌انگارانه فیلمساز بزرگترین ضربه را به این فیلم وارد ساخته است. فیلم با این نگاه فیلمساز نتوانسته است مخاطب را همراه خود سازد و متأسفانه آمار بسیار پایین فروش فرزند چهارم و عدم استقبال مردم از این فیلم تأییدی است بر این مدعا.

از دیگر سو وحید موساییان در بازی گرفتن از سه بازیگر اصلی فیلم خود نیز ناتوان بوده به گونه‌ای که مهدی هاشمی، مهتاب کرامتی و حامد بهداد حتی نتوانسته‌اند نقش‌های عادی خود در برخی فیلم‌های قبلی‌شان را نیز بازی کنند چه برسد به این‌که بخواهند با بازی خود چشم‌ها را خیره سازند.

نکته‌ مثبت فرزند چهارم همان‌گونه که پیش‌تر اشاره کردم فیلمبرداری و قاب‌های زیبا و چشم نواز علی محمد قاسمی و درکنار آن صد البته موسیقی متن شنیدنی استاد فریدون شهبازیان است که ارزش‌ها و امتیازهای بیشتری از خود فیلم دارد و تاسف فراوان از بابت این‌که‌ ای کاش فیلم مذکور در همان مدیوم مستند باقی می‌ماند و به شکل فعلی تبدیل نمی‌شد.

 

/ 0 نظر / 14 بازدید