مهاجرتی از جنس سینما؛ علل تغییر در فضای فیلمسازی


یادداشتم در صفحه 7 روزنامه تهران امروز پنجشنبه 28 آذرماه 92 با نگاهی به دلایل و چرایی مهاجرت موقت فیلمسازان به خارج از کشور برای ساخت فیلمهایشان:

لینک مطلب:

http://www.tehrooz.com/1392/9/28/TehranEmrooz/1345/Page/7

http://www.tehrooz.com/1392/9/28/TehranEmrooz/1345/Page/7/TehranEmrooz_1345_7.pdf

گویا بعد از دوره‌ای که فیلمسازان ایران به دلایل ریز و درشت جلای وطن کرده و در آن‌سوی آبها رحل اقامت می‌افکندند و به حرفه فیلمسازی یا حرفه دیگری مشغول شده و روزگار می‌گذراندند، در سال‌های اخیر می‌بایست شاهد نوع دیگری از مهاجرت فیلمسازان به خارج از کشور باشیم. مهاجرتی که به نوعی موقت بوده و از زمان پیش تولید فیلم آغاز و پس از پایان فیلمبرداری خاتمه می‌یابد.روند رو به رشد حضور کارگردان سینمای ایران برای فیلمبرداری فیلم‌هایشان در خارج از کشور را می‌توان هم مثبت و هم نگران کننده ارزیابی کرد. مثبت از این جهت که تماشاچی ایرانی می‌تواند پس از سال‌ها لوکیشن‌های متنوعی را ببیند و حداقل به لحاظ بصری تنوعی را در ذائقه خود به‌وجود آورد. ضمن اینکه به هر حال فیلمساز نیز می‌تواند برخی از تصاویر و نماها و لوکیشن‌هایی را که در ایران وجود ندارد یا به تصویر کشیدن‌شان به نوعی عبور از خط قرمز محسوب می‌شود، با دلیل اینکه فیلم در خارج از کشور فیلمبرداری شده در فیلمش بگنجاند. از سوی دیگر حضور گروه‌های فیلمساز ایرانی در کشورهای مختلف دنیا نیز می‌تواند به شکلی در ارتباطات و تعاملات فرهنگی موثر واقع شده و بخشی از حجم تبلیغات سیاهی را که همواره علیه کشورمان وجود داشته بی‌اثر سازد. اما بخش نگران کننده کار کجاست؟ آیا اختلاف سطح دستمزد عوامل ایرانی با عوامل ارزان خارجی باعث خروج فیلمسازان از ایران و حضورشان در خارج از کشور برای فیلمبرداری شده است؟ آیا فاصله فنی و تکنولوژیکی سینمای ایران با استانداردهای روز دنیا به حدی رسیده که فیلمسازان ترجیح می‌دهند به آنسوی مرزها بروند تا فیلمشان به لحاظ فنی و تکنولوژیکی کیفیت بهتری داشته باشد؟ آیا محدودیت‌های مختلفی که برای فیلمبرداری یک اثر سینمایی به ویژه درلوکیشن‌های خارجی توسط ارگان‌ها و سازمان‌های مختلف برای گروه‌های فیلمسازی وضع می‌شود باعث به وجود آمدن وضعیت فعلی است؟ آیا موجود نبودن لوکیشن‌های خاص در سینمای ایران و به عبارت دیگر عدم وجود شهرک‌های چند منظوره سینمایی (که این‌روزها در دنیا رایج است) سبب می‌شود تا فیلمساز ایرانی حضور در مرزهای خارج از کشور را با تمام هزینه‌ها و سختی‌های خاص خودش برای فیلمبرداری فیلمش به داخل کشور ترجیح دهد؟ و چندین سوال دیگر که فعلا پاسخی برای آن پیدا نشده و اتفاقا همین ابهام و تعدد سوالات است که بر عمق نگرانی‌هایی از این دست می‌افزاید. مشکل چیست و در کجاست؟ به هر صورت باید بپذیریم که مهاجرت موقت رو به رشد گروه‌های فیلمسازی ایرانی در خارج از کشور ناشی از بروز برخی مشکلات است که احتمالا راه‌حلی برای آن یافت نشده و به همین دلیل نیز فیلمساز ترجیح داده تا به جای ماندن و حل مشکل به یکباره صورت مسئله را پاک کرده و فیلمش را در جایی خارج از ایران بسازد. به نظر می‌رسد سیاستگذاران امروز سینمای ایران می‌بایست به صورت جدی و عمیق به ریشه‌یابی این مسئله بپردازند و در صورت وجود مشکلاتی که باعث شکل‌گیری رفتن به خارج شده، نسبت به رفع آن اقدام کرده و نگرانی‌ها را برطرف سازند.

/ 1 نظر / 14 بازدید
فریده

مثل همیشه عالی پایدارباشید