لزوم یکسان سازی مجوزهای نمایش

یکی از مشکلات جدی سینماگران صدور چند پروانه نمایش مختلف و انجام ممیزی های گوناگون و سلیقه ای برای فیلمهایشان است. یک فیلم برای حضور در جشنواره های داخلی باید یک مجوز از یک شورای خاص بگیرد. برای حضور در شبکه سینمای خانگی یک مجوز از یک شورای دیگر برای اکران عمومی هم همینطور و برای حضور در جشنواره های خارجی هم همین شکل. و تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل را...
این سوژه شکل دهنده یادداشت من در روزنامه ایران روز شنبه 15 تیرماه 92 در صفحه 26 است که در پی می خوانید:
لینک مطلب:

http://www.iran-newspaper.com/1392/4/15/Iran/5406/Page/26/Index.htm

http://www.iran-newspaper.com/1392/4/15/Iran/5406/Page/26/Iran_5406_26.pdf


یکی از مسائلی که همیشه گریبانگیر فیلمسازان و صاحبان فیلم ها در سینمای ایران بوده صدور پروانه نمایش های مکرر برای رخدادهای گوناگون است. مساله‌ای که شاید در جای خود قابل دفاع باشد. اما نگاه متنوع اعضاهای شورای نمایش به یک فیلم، باعث به وجود آمدن مشکلاتی می‌شود.

اگر یک فیلم بخواهد در جشنواره های داخلی به روی پرده برود مجبور است تا مجوز ویژه نمایش در جشنواره را اخذ کند. چنانچه بخواهد به شبکه نمایش خانگی برود شورایی دیگر و اعضایی دیگر مجوزی دیگر را برای فیلم صادر می‌کنند. نمایش عمومی روی پرده سینماها نیز مستلزم کسب مجوزی جداگانه از شورایی جداگانه است و نمایش در جشنواره های خارجی نیز همین داستان را دارد.

اینکه شوراهای مختلف نسبت به صدور پروانه نمایش اقدام می‌کنند در جای خودش شاید بسیار هم خوب و مناسب باشد چرا که هر یک از این حوزه ها بدون تردید حساسیت خاص خود را دارند. اما آیا این حساسیت را فقط اعضای محترم این شوراها درک می‌کنند و دیگران از دریافتش عاجزند؟ آیا مثلاً مخاطبان فیلم مذکور دسته‌بندی شده‌اند و فردی که فیلم یاد شده را در جشنواره ببیند دیگر به تماشای نسخه نمایش خانگی آن نمی‌نشیند و یا به تماشایش در زمان اکران عمومی‌نمی‌رود؟

در یک نگاه کلی در می‌یابیم که تعداد بسیار زیادی از مخاطبان فیلم ها افراد ثابتی هستند و حال با تغییر مدیوم نمایشی فیلم مذکور از اکران عمومی‌به حضور در جشنواره یا ورود به شبکه نمایش خانگی، تعداد مخاطبان آن یک میزان مشخص از تغییرات را تجربه می‌کنند. در نتیجه چنانچه فرض کنیم که یک تماشاگر بخواهد مثلا یک فیلم مشخص را در جشنواره فجر، اکران عمومی، شبکه نمایش خانگی و یک جشنواره خارجی به تماشا بنشیند بدون تردید با چهار نسخه متفاوت مواجه می‌شود که هریک بخش هایی را زیادتر نسبت به دیگری و یا کمتر از آن دارند.


نگاهی به تعدادی از فیلم هایی که هر چهار حضور را تجربه کرده‌اند نشان می‌دهد که متاسفانه دستور العمل مشخصی برای کاستن یا افزودن بخش یا بخش هایی در فیلم از سوی شوراهای مذکور وجود ندارد و علاوه بر اینکه تصمیم گیری در این زمینه گاه به سمت و سوی گرایش ها و سلایق شخصی و حتی جناحی متمایل می‌شود عمده حذفیات نیز در حد حذف یک یا چند صحنه یا دیالوگی است که شاید بودنش هم ضرری به فیلم وارد نمی‌کند. این مساله زمانی تبعات منفی خود را در مواجهه با مخاطب نشان می‌دهد که تماشاگر با مقایسه نسخ های چهارگانه متوجه می‌شود که اولا تغییر آنچنانی در کلیت فیلم رخ نداده و از طرف دیگر ظاهراً این نگاه مصلحانه اعضای محترم شوراهای بازبینی و صدور پروانه فیلم، بیشتر به سمت دسته بندی از ما بهتران و از ما بدتران سوق پیدا کرده است. به نظر می‌رسد چنانچه روند یا دستور العمل واحدی برای صدور پروانه های نمایش فیلم تدوین و اجرایی شود و یا تعداد شوراهای صدور پروانه نمایش کاهش یافته و مثلا شورای پروانه نمایش عمومی‌اجازه صدور پروانه نمایش شبکه خانگی را نیز داشته باشد ضمن کاهش وقت، هزینه و انرژی از کلیت سینمای ایران، در روند صدور مجوز ها نیز تسریع بیشتری به عمل آمده و چندگانگی سلایق پروانه نمایش نیز در نسخ متعدد فیلم ها کمتر به چشم می‌آید و مخاطب نیز با طیب خاطر و اطمینان بیشتری نسبت به سیاستگذاران سینمای ایران به تماشای فیلم مورد علاقه خود می‌نشیند

/ 0 نظر / 7 بازدید