تعزیه؛ نمونه‌ی ناب نمایش ایرانی

بدون شک نفس برگزاری تعزیه، همچون دیگر آیین‌های عاشورایی، حرکت در مسیر والای سوگواری امام حسین(ع) و ارادت به ساحت آن بزرگوار است و همین نکته خود مقصود را حاصل می‌‌کند. اگر سخنی در این میان مطرح می‌شود، از دیدگاه پژوهشی و نگاه کارشناسانه به شیوه‌ای هنری به نام تعزیه است که هدف غایی آن، همچون دیگر آیین‌های نمایشی، هدایت مخاطب به معنویتی والا و مقدس است. گنجینه‌ی آیین‌های عاشورایی -همه‌ساله- در ایام سوگواری سرور و سالار شهیدان با نمودهای درخشانش که در تاروپود همه‌ی اقشار و عرصه‌های جامعه جاری و ساری می‌شود، چشم‌ها را خیره و دل‌ها را شیفته می‌کند و تجلی خلوص و سیر و سلوکی است زیبا به سمت حقیقتی جاوید. در میان این گنجینه‌ی ارزشمند، تعزیه همچون نگینی درخشان خودنمایی می‌کند و از جایگاه و ویژگی‌های متفاوتی برخوردار است که توجه به آن ضروری است. تاریخچه‌ی تعزیه ریشه در دین و نیز آیین‌های باستانی دارد و بسیاری بر این نظر تاکید کرده‌اند که آن‌چه از میراث سوگ سیاوشان برجای مانده بود، با ورود اسلام به ایران و علاقه‌ی ایرانیان به خاندان امامت و ولایت، با تعزیت بر سرور و سالار شهیدان آمیخته شد و آن‌چه امروز به نام تعزیه می‌شناسیم حاصل این خاستگاه تاریخی است. نگاه به پیکره‌ی دلربا و تأثیرگذار تعزیه گویای این واقعیت است که این هنر جوشان، از سرچشمه‌های غنی و پاکی در آیین، دین و شریعت سیراب می‌شود.

اما آیا آنچنان که باید و شاید از این میراث گران‌بها استفاده برده‌ایم؟ چرا تعزیه و تعزیه‌خوانی و تعزیه‌خوانان، با وجود همه‌ی وعده‌ها، از حمایت‌های لازم برخوردار نیستند؟

در این برنامه نقد و نظر دوشنبه 20 آبان رادیو ایران صدا به سراغ حسین مسافر آستانه (مدرس و پژوهش‌گر تئاتر و فعال حوزه‌ی تئاتر آیینی) و فرشته حبیبی (منتقد تئاتر و عضو کانون ملّی منتقدان تئاتر ایران) رفته و از آنها درباره‌ی جایگاه تعزیه در روند تئاتر کشور پرس و جو کرده ام.

لینک برنامه: برای دریافت و شنیدن:

http://iranseda.ir/FullItem/?g=1120255

 

/ 0 نظر / 14 بازدید