از نمایش های محیطی چه خبر؟

نمایش محیطی همان طور که از اسمش پیداست، نمایشی شکل گرفته بر اساس محیط اجرا است، چه در وجه مفهومی و چه اجرایی. به تعبیر دیگر محیط، امکانات موجود در آن و مشارکت تماشاگر برحسب طبقه و جایگاه اجتماعی، مفهوم، داستان و شکل اجرایی نمایش را تعیین می کند. در واقع رابطه بین تماشاگر و بازیگر به شکل بداهه و بکر عناصر اصلی شکل گیری این نوع تاتر است، چیزی که در رویارویی با بیشتر تاترهای محیطی رایج در این روزها دیده نمی شود.

تماشاگر خسته از سالن، اکنون بر روی صندلی های کافه تریا یا سالن انتظار می نشیند و نمایشی را تماشا می کند که تفاوت چندانی با نمایش در سالن ندارد. این درحالی است که «تئاتر محیطی» واقعی مرسوم در دنیا، که قدمتش به سال های طولانی ای می رسد، در حیطه تاتر پست مدرن و مدرن برای خود جایگاه علمی و معتبری کسب کرده و شیوه ای برآمده از آثار بسیاری از بزرگان تاتر دنیا چون "پیتربروک و گروتوفسکی" است.

جریان پر رنگ و لعاب "تاتر محیطی" در ایران، که شاید به دو سال هم نمی رسد (به استثنا حذف دو یا سه نمایش محیطی که در چند سال اخیر در گوشه و کنار ایران اجرا شده است و به معنای دقیق از استانداردها و ویژگی های تاتر محیطی برخوردار بوده اند) از زمستان سال1390 با آغاز مدیریت سید صادق موسوی در تاترشهر و به سرپرستی عباس غفاری شکل گرفت.

کمبود فضاهای نمایشی، افزایش تقاضا برای اجرا، محدودیت های مالی، کاهش آمار تماشاگر دست به دست هم دادند تا ذهن کاوشگر تاتردوست راه کارهایی جدید ارایه دهد و اجراهایی که از استاندارد و امکان نمایش در سالن های پر ازدحام شهر بی بهره مانده بودند و منابع مالی هم، اولویتی برای تامین آنها نداشت، روی زمین نمانند.

راه اندازی « تاترمحیطی» یکی از همین ایده ها و راه کارهای برآمده از اذهان کاوشگر و راه حلی آسان برای دست یافتن به آرزوی اجرا در تاترشهر بود.

در برنامه نقد و نظر روز دوشنبه 18 شهریور 92 به عنوان کارشناس مجری برنامه به سراغ عباس غفاری( عضو و سرپرست شورای تاتر محیطی تاتر شهر تهران) فرشته حبیبی( عضو کانون ملی منتقدان تاتر ایران) ومجید امرایی ( مدیر سابق دفتر تاتر خیابانی مرکز هنرهای نمایشی) رفته و از آنها درباره وضعیت تاتر محیطی پرس و جو کرده ام.

لینک برنامه برای شنیدن:

http://iranseda.ir/FullItem/?g=1097071

/ 0 نظر / 2 بازدید