تعزیه؛ مظلوم مثل سید الشهدا

یادداشتم درباره فراموش شدن هنر نمایشی و آیین تعزیه، منتشر شده در روزنامه تهران امروز روز پنجشنبه 16 آبان 92 صفحه 7

لینک مطلب چاپ شده:

http://www.tehrooz.com/1392/8/16/TehranEmrooz/1311/Page/7

 

http://www.tehrooz.com/1392/8/16/TehranEmrooz/1311/Page/7/TehranEmrooz_1311_7.pdf

 

در آستانه محرم امسال اخبار ناخوشایندی از وضعیت تعزیه به گوش رسید. از سخنان مدیر دفتر تعزیه درخصوص نبود بودجه برای اجراهای ویژه دهه اول محرم تا عدم موفقیت‌ در زمینه حفظ و حراست از این هنر آیینی- دینی و ملی؛ می‌دانیم که تعزیه نیز به سان بسیاری از نمایش‌ها و هنرهای آیینی و ملی و سنتی در فهرست میراث در خطر ایران قرار دارد. نگاهی کلی به وضعیت این هنر که متاسفانه در سال‌های گذشته بیشتر جنبه تزیینی داشته و تنها در طول سال حداکثر یکماه جنبه کاربردی پیدا می‌کند از سوی سیاستگذاران و متولیان امر فرهنگ و هنر و آموزش عالی نادیده گرفته شده است.

در دانشگاه‌های کشور که رشته‌های نمایش تدریس می‌شود، تعزیه تنها در حد چند واحد درسی به دانشجویان آموخته می‌شود و متاسفانه همین میزان اندک نیز متکی بر منابعی است که سالیان سال است به روز نشده و در حد چند جزوه درسی و کتاب محدود باقی‌مانده است. از دیگر سو عدم توجه مسئولان به توجه لازم به اینگونه میراث‌های در خطر و عدم راه‌اندازی مکانی به نام موزه تئاتر ایران که می‌تواند مانند سینما و موسیقی حافظ و پشتیبان هنرهای ملی و مذهبی و آیینی ما باشد.

یکی دیگر از مشکلاتی که اینگونه هنرها با آن دست به گریبانند نبود عزم راسخ برای شناسایی و ساماندهی و به اصطلاح استقرار افراد و گروه‌هایی که در تعزیه فعال هستند، است.

عدم همت لازم برای گردآوری نسخ تعزیه، عدم مستند‌سازی مجالس تعزیه و از همه مهم‌تر کمبود پژوهش علمی و تحقیقات میدانی در این بخش از جمله مسائلی هستند که حداقل در دو دهه گذشته آسیب‌های جدی به تعزیه وارد ساخته و شرایطی را فراهم آورده‌اند که اگر همت والای عاشقان این هنر و اندک هنرمندانی که از سر ارادت به مولای خود و خلوص نیت در به راه ساختن مجالس تعزیه نبود سال‌ها پیش دیگر نشانی نیز حتی از تعزیه باقی نمی‌ماند و این هنر آیینی به تاریخ می‌پیوست.

به نظر می‌رسد در وضعیت کنونی تزریق بودجه یا فعالیت‌های مقطعی از این دست در این روزها نیز نمی‌تواند راه چاره‌ای برای التیام دردها و زخم‌های تعزیه و اهالی آن باشد و تنها می‌تواند به عنوان یک مسکن مقطعی عمل کرده و بعد از مدت زمانی درد را افزایش دهد. ضمن اینکه باید بپذیریم معاونت هنری و مرکز هنرهای نمایشی نیز نمی‌توانند به تنهایی حلال این حجم انبوه مشکلات و گره‌ها باشند و لازم است تا کارگروهی متشکل از وزارت‌های ارشاد، آموزش عالی، شهرداری، مراکز دینی و پژوهشی مر تبط با تعزیه تشکیل و تلاش شود تا با تدوین برنامه مناسب در یک بازه زمانی پنج تا ده ساله تعزیه بتواند شأن و جایگاه از دست رفته خود را بازیابد و مردم و نسل‌های جدید نیز از رویارویی با این هنر ملی آیینی و دینی محروم نشوند.

 

/ 0 نظر / 14 بازدید